|
|
stof tot stof, stof tot nadenke:
'n stowwerige gegriffel
|
Die middernagtelike gerammel van 'n rustelose koppie. Twee breinselle bots en woordkluise breek oop.
Soli Deo Gloria!
|
Met dank aan God drie-enig vir al die seëninge wat Hy so mildelik en onverdiend op ons uitstort!
|
| | | |
|
Toe ek alleen in hierdie wêreld gekom het, het ek nie geweet dat dit so moeilik is om groot te word nie. Ek wou 'n ma hê, maar sy was weg, ek het nie die voorreg gehad om haar te ken nie.. Niemand kom my vertel wie is my pa nie. Ek was alleen in 'n wêreld vol kinders wat kon sê "Pappa en Mamma".
Daar was 'n oom en tannie wat my toe huis toe geneem het, wat my liefgekry het, en my kos en klere gegee het. Ek het vir hulle ook lief geword. Die oom en tannie het later Pappa en Mamma geword. Deur tye waar daar min lewensbronne was, het hulle vir my lief gebly. Hulle het steeds vir my kos gegee, 'n kamer gegee, en bo alles, steeds vir my liefgehad. Hulle het my van Jesus geleer, en my geleer om Hom bo alles lief te hê. Hy het elke dag saam met my geloop, en my opgepas as Pappa en Mamma nie naby was nie. Hulle het ook vir my vertel dat my regte mamma my vir hulle gegee het omdat sy baie lief was vir my, maar my nie self kon grootmaak weens omstandigdhede. Ek het baie keer na hierdie mamma verlang en gewonder hoe sy lyk, en of dit goed gaan met haar. Maar sy was vir my steeds net 'n gedagte. Ek het 'n lewendige Pappa en Mamma by my gehad wat elke dag met groot liefde vir my sorg en my leer hoe om 'n waardige mens te word.
Ek het Standerd 10 geslaag, en is stad toe om te gaan werk. Ek het baie na hulle verlang, maar geweet hulle het my lief. Daarom het hulle my opgevoed om sonder vrese 'n volwasse lewe in die stad te kan oorleef. Toe ek eers aangepas het, het ek dit selfs by tye begin geniet. Ek het 'n pos as sekretaresse gekry, en my kollegas het my nie verwerp omdat ek 'n weeskind was nie. Ek was so verbaas, want ek het gedink dat my weeskind status 'n kruis is wat alle moontlikhede vir my tussen normale mense sou uitkanselleer.
|
|
Eendag het Mamma my gebel. Haar stem was hees, en sy het gestruikel oor haar woorde. Pappa was nie meer daar nie. Jesus het hom kom haal. Ek is woonstel toe sonder om my kollegas te sê waarheen ek gaan. Die volgende dag eers kon ek dit regkry om die kantoor te bel om verlof vir 'n week te vra. Hierdie Pappa wat my met soveel liefde en respek opgevoed het tot dit wat ek vandag is, was skielik nie meer daar nie. Ek is plaas toe, en kon 'n paar dae later daar wees toe sy kis in die Vrystaatse stof wegsak.
Mamma het alleen saam met Ouma agtergebly. Ek is weer stad toe. Ek was mos mooi groot en moes weer my werk gaan doen. Mamma was siek. Ek moes meer gereeld naweke plaas toe gaan om haar te help. Jesus het haar ook eendag kom haal. Ek is weer na Ouma toe. Mamma is langs Pappa laat sak op 'n winderige, stowwerige dag. Hierdie Mamma wat altyd die huis so mooi kon hou en nooit stof op haar meubels gehad het nie, moes nou in die stof tot ruste kom. Dit was vir my seer. Ek was weer alleen, soos ek gebore is. Maar daar was nie 'n oom en tannie wat my hierdie keer kom haal het nie. Net ek en Ouma was oor vir mekaar.
Ouma was gesond genoeg om op die plaas te bly. Sy het alleen daar agtergebly toe ek weer stad toe is. 'n Paar maande later het sy sonder veel tekens van siekte, skielik ook huis toe gegaan. Weer was ek by 'n graf, 'n stowwerige gat wat almal wat vir my dierbaar was, ingesluk het. Ek het Ouma se kar gekry. En 'n paar stukkies meubels en boeke. Ek moes dit gaan haal. Die enigste een wat my wou help om die goedjies te gaan haal, was 'n kollega wat met sy ou kar en geroeste sleepwa bereid was om te midde van sy eie tekorte plaas toe te ry en my porsie te gaan oplaai.
Nou was ek heeltemal wees, heeltemal alleen. As die son sak, kon ek niemand bel nie. As ek op kantoor was, was ek vasgevang in 'n wêreld van agendas, besprekings en notules. Ek het deur my oormoeg te werk, probeer om weer iets noemenswaardig vir iemand anders te beteken. Maar dit het maar net werk gebly. Die leegheid wou nie wyk nie.
Ek het met die omgee-mense by die maatskaplike raad gaan praat. Hulle het my gehelp om om die vrou wat my die lewenslig laat sien het, te ontmoet. Ek was dankbaar dat ek iemand ontmoet het met wie dit vandag goed gaan. Ek was so bang dat ek op versukkelde alkoholiste of boemelaars sou afkom. Sy het nooit soos mamma gevoel nie, maar ons kon goeie vriendinne word. Sy en haar man het my baie na hulle toe genooi vir naweke en vakansies. Maar steeds het hulle net goeie vriende gebly. Hulle kinders kon ook nooit soos halfbroers en halfsusters voel nie. Ons was hoogstens maats.
Ek het vir baie jare soms tog gewonder waarom ek as weeskind die lewenslig moes aanskou. Soms gedink dat ek 'n laer klas mens is daaroor. Ek was tog soms kwaad vir die vrou wat my in die wêreld gebring het, omdat sy my weggegee het. Ek was soms bang dat ek dalk gedoem was om eendag dieselfde aan 'n kind te doen. Dan het my gewete my vooruit gery. Tog het ek mettertyd vrede gekry dat dit in my beste belang was. Dat ek nie vandag sou kon wees wie ek is as dit nie was vir haar onbaatsugtige liefde wat my 'n beter lewe gegun het nie.
Ek het na 'n paar rukke en stote, uiteindelik ook 'n man ontmoet wat my liefgekry het ondanks my geskiedenis. Hy het my geleidelik geleer om myself ook ten volle te aanvaar, en selfs ook lief te wees vir myself. Toe hy op 'n dag vir my sê dat ek kosbaar genoeg is dat hy sy lewe met my wil deel, was ek oortuig dat ek 'n volwaardige mens is. Ek moes alleen in die kerk instap, maar dit het hom nie minder van my laat dink nie. Danksy hom was ek nie meer wees nie. Die grootste genade wat my Hemelse Vader my ooit kon gee, was hierdie mens wat my tot vandag toe nog opreg liefhet. Hy het ook saam met my na die stowwerige graf gegaan, en my daar gehelp om dinge te aanvaar en te verwerk wat ek onbewustelik nooit regtig verwerk het nie. Vandag is ek volkome mens, en weet ek dat daar net soveel genade vir 'n weeskind is as vir 'n ander kind.
.
|