|
|
stof tot stof, stof tot nadenke:
'n stowwerige gegriffel
|
Die middernagtelike gerammel van 'n rustelose koppie. Twee breinselle bots en woordkluise breek oop.
Soli Deo Gloria!
|
Met dank aan God drie-enig vir al die seëninge wat Hy so mildelik en onverdiend op ons uitstort!
|
| | | |
|
Dit is maklik om 'n hand uit te reik en 'n broer te help as jy dit uit jou oorvloed doen. Dit kan selfs promosiewaarde vir jou besigheidsbelange hê. Om vanuit 'n posisie van oorvloed te gee waar daar nood is, is ook prysenswaardig. Tog jammer dat die pers dan altyd daar moet wees om getuie te wees van jou goeie dade en dit aan die wêreld uit te basuin. Gewoonlik word die beriggewing dan so gedoen dat die fokus op die skenker val. Die ontvanger is 'n mindere faktor wat bloot maar net daar moes wees om die prentjie te voltooi.
Vanaand gaan jy huis toe. Dan hoor jy 'n klop. Jy stap na die deur met jou heel sokkies aan, nadat jy opgestaan het van 'n leerbank af terwyl jy na jou 72" TV gekyk het na die nuutste DVD, om te sien wie nou weer pla. Dan sien jy hom, flenters, met skoene vol gate en sonder sokkies. 'n Gestuurde. Maar die media is nie nou naby nie, en daar is dus geen sin daarin om 'n hand na 'n medemens uit te reik nie. Ongeduldig en in enkellettergrepige taal verwilder jy die man wat daar staan. Dan sak jy terug in jou leerbank, en verlustig jouself verder aan die oorvloed in jou huis.
Hoe sou jy weet wie dit was wat by jou deur was? Hoe sou jy voel as dit dalk 'n engel was wat na jou gestuur is om te sê "Ek is honger, ek is naak"
Daar kom 'n dag dat jy jou kombuiskas oopmaak, en met die aanskoue van al die leë rakke wonder waarom die groot transaksie toe skeef geloop het. Dan sien jy daar is nog 'n blikkie, nee, twee oor. Weereens 'n klop. Verslae kyk jy weer die gestuurde aan, en herken hom wat jy so wreed weggestuur het. Dan besef jy, daar is twee blikkies. Een vir jou en een vir my. Met 'n nuutgevonde rykdom in jou hart, sien jy hoe hy stralend wegstap met die blikkie, en jy besef dat hy gekom het om vir jou seën te bring.
|
|
Terwyl jy oorvloed had, was 'n medemens se nood vir jou 'n vae iets wat net elders bestaan. Toe jy verblind was deur glans, kon jy nie die seer van ander sien nie, want jou oorvloedsbril was te donker. Nou is jy geseën met maskerlose visie, en kan jy 'n medemens, 'n gelyke skepsel wat deur dieselfde God geskep is, raaksien. Die seën van deel uit die hart uit, self ervaar.
Waarom was dit nodig dat jou groot transaksie moes skeefloop, dat jy materieël moes afskaal na die nodigste? Dit was om jou te genees, om jou weer 'n medemens vir ander te maak. Dan maak deel sin, en jy besef dat jy nou ryker is as ooit vantevore.
As die versoeking dan kom om te dink dat jy eers my eie belange moet dien voordat jy ander in ag neem, dink daaraan dat jou eie gierigheid jou drumpel elke dag net nog en nog sal opstoot. Dan sal jy nooit die punt bereik dat jy 'n plekkie vir 'n medemens sal hê nie. Deur ook in tye wat vir jou lyk asof jy nie laer kan nie, 'n ander raak te sien, bring rykdom, groter as wat selfsug ooit kan bring.
Toe jy jou deur vir die gestuurde oopgemaak het, het jy nog 'n huis met 'n deur gehad. Toe jy aan hom die blikkie gegee het, het jy nog self ook 'n blik oorgehad. Toe hy wegstap na die park, of die brug, het jy op 'n bed gaan slaap. So was jou ervaring van 'n laagtepunt, eintlik 'n uitwysing van jou seëninge. En eendag, as jy weer daardie groot transaksie gekry het, sal jou deel wees sonder mediadekking, jou omgee vanuit die hart, en jou dankbaarheid vir jou DVD en 72" TV, teenoor jou Hemelse Vader.
.
|