Bikinimooi!
deur Carolus
 
Sy lê daar uitgestrek op die sand 
so tussen die sambrele  
kop agteroor, son se strale in te asem en verbruin 
 
Sy lê so weerloos en so ryp 
geteken met kontoere en sag 
die prentjie trek die oë 
onbewus lê sy en gryp die strale op haar vel 
 
Weer en weer sien ek haar raak 
feitlik elke dag word my oog getrek 
om te kyk en waar te neem 
die jonkheid en die droom 
 
Wie is jy sug my hart ? 
Waarom nou al so volmaak? 
Groei die mensdom reeds so vroeg? 
Om van meisies so perfek, te vorm en te neem, 
Die jonkheid en die droom? 
 
Waar dan heen my skoonheid van die sand? 
Wat volg nog op jou pad? 
Ma se dogter word nou groot; 
Pa se kind is klaar groot! 
 
Sal dit ook van jou gesteel word; 
die onskuld en die ideale? 
Soos nou die nag in Margate se strate; 
die enetjie met die lag? 
Wag daar op jou `n woord soos verkrag? 
 
Hoe ver nog vra my siel; 
moet kinders boet; 
vir oorle pa en ma se saak 
wat in elk geval lankal kaal 
gestroop staan in die kiel! 
 
Tyd vir opstaan en verstand 
ruk my hart tot teen die rand; 
van kwaad wees en verset, 
teen onreg en die smet 
van geverf word met die roes 
waarteen geen wet jou tans beskerm; 
ja, was dit maar nie so, 
dan kon mens aangaan en glo 
dat dinge uit kan werk 
en almal gelyk kan trek 
aan die wa wat ons moet dra 
na more, oormore en daarna. 
 
Blootgestel lê sy daar 
hoe ver nog my droom; 
hoe ver nog na jou paradys 
van skoonheid en geluk, 
kan mens verwag dat lewe sterk 
en skraal, die uitdagings gaan inhaal? 



Nota:  As jy voel jy`s oud - gaan was
 liewer jou hande daar mag `n fout wees!